FAQ

1) Το Μάρμαρο χαρακτηρίζεται από κοκκοβλαστικό ιστό. Τα μάρμαρα με μικρό ποσοστό μαρμαρυγιών χαρακτηρίζονται ως σιπολίνες. Οι διαφορετικές ποικιλίες του μαρμάρου είναι, αρχικά, προϊόντα ιζηματογένεσης του ασβεστίτη (μιας αργής διαδικασίας γεωλογικού σχηματισμού) και διαφέρουν μεταξύ ως προς το χρώμα, τη σύσταση και τη χημική σύνθεση. Η σκληρότητά του είναι 3-4, ανάλογα με τη σύνθεσή του και η θραύση του ακανόνιστη, ενώ το ειδικό βάρος του ποικίλλει από 1,8 - 2,85 περίπου.
 

Το μάρμαρο έχει τη χημική σύνθεση του ανθρακικού ασβεστίου ή ασβεστίτη (CaCO3) ή του δολομίτη ((Ca,Mg) (CO3)2) ή και συνδυασμό των δύο ορυκτών. Ο καθαρός ασβεστίτης είναι λευκός, αλλά ορυκτές προσμίξεις προσθέτουν χρώμα σε τυχαία πρότυπα. Για παράδειγμα ο αιματίτης προσθέτει το κόκκινο χρώμα. Όλα τα άλατα ανθρακικών οξέων, δεχόμενα την άμεση επίθεση των οξέων, παράγουν διαλυτά οξέα και διοξείδιο του άνθρακα. Συνεπώς, η όξινη βροχή αποτελεί τον μεγαλύτερο εχθρό των μαρμάρων μαζί με την ατμοσφαιρική μόλυνση.
 

2) Το Τεχνητό Μάρμαρο ή Τεχνομάρμαρο είναι εμφανές έγχρωμο σκυρόδεμα ενισχυμένο με πολυεστερικές ίνες που βγαίνει σε πολλά χρώματα και σχέδια.
 

Τα πρώτα τεχνητά μάρμαρα κατασκευάζονταν από συμπίεση θρυμμάτων μαρμάρων και τσιμεντοειδές συγκολλητικού υλικού σε μεγάλους όγκους, η επεξεργασία τους ήταν η ίδια με τα φυσικά. Σήμερα στην κατασκευή τους χρησιμοποιούνται ρητίνες, πληρωτικό υλικό και χρωστικές ουσίες.
 

Το τεχνητό μάρμαρο παράγεται σε καλούπια και έχει καλύτερη ομοιομορφία από το φυσικό. Χρησιμοποιείται όπως και το φυσικό στην πλακόστρωση δαπέδων και επένδυση τοίχων κτιρίων, στην πλακόστρωση εξωτερικών χώρων, σε επένδυση τζακιών και άλλες χρήσεις. Ευρεία είναι η χρήση του σε πάγκους μπάνιου και κουζίνας.
 

Τεχνητά μάρμαρα χρησιμοποιούνται και στην αρχαιολογία στην συντήρηση αγαλμάτων και μνημείων. Με τεχνητό μάρμαρο έχει κατασκευαστεί εκμαγείο της δυτικής ζωφόρου του Παρθενώνα.
 

3) Ο Γρανίτης είναι όξινο φυσικό πέτρωμα με μεγάλη σκληρότητα που σχηματίστηκε από ηφαιστειακό μάγμα. Ανήκει στα εκρηξιγενή πετρώματα και δημιουργήθηκε από την πήξη και κρυσταλλοποίηση του μάγματος. Ο γρανίτης αποτελείται από αλκαλιούχους αστρίους, πλαγιόκλαστο, μικροκλινή, ορθόκλαστο, μαρμαρυγίες, χαλαζία και, σε πολύ μικρότερα ποσοστά, άλλα ορυκτά. Η σύστασή του καθορίζει και το χρώμα του. Χρησιμοποιείται ως διακοσμητικό υλικό σε κτήρια.
 

Ο γρανίτης χωρίζεται σε πολλά είδη με δύο βασικές ομάδες: στους πλουτωνίτες, που κατά την άνοδο του μάγματος από το εσωτερικό της γης δεν βγήκε στην επιφάνεια και ψύχθηκε σε μεγάλο βάθος υπό υψηλή πίεση χωρίς διαφυγή αερίων, και στους φλεβικούς γρανίτες, που προέρχονται από το μάγμα που ναι μεν δεν βγήκε στην επιφάνεια, αλλά σχημάτισε φλέβες που διείσδυσαν και ψύχθηκαν σε σχετικά χαμηλή ατμοσφαιρική πίεση και σε συντομότερο χρόνο, σε σχέση με τους πλουτωνίτες, μετά από την διαφυγή των αερίων. Ανάλογα με τα ορυκτολογικά του συστατικά ο γρανίτης χωρίζεται σε πολλές υποομάδες. Στην Ελλάδα μεγάλες ποσότητες γρανίτη υπάρχουν στην Μακεδονία, στη Θράκη και σε ηφαιστειογενή νησιά του Αιγαίου.
 

Λόγω της σκληρότητάς του, ο γρανίτης χρησιμοποιείται ευρέως ως διακοσμητικό υλικό. Χρησιμοποιείται, επίσης, για την κατασκευή ειδικού σκυροδέματος, στην οδοποιία και σε άλλες δομικές κατασκευές. Μετά από επεξεργασία και λείανση χρησιμοποιείται για τη διακόσμηση κτιρίων και κυρίως με την εσωτερική και εξωτερική επένδυση προσόψεων, επίσης στη διακόσμηση τζακιών, σε κουζίνες και σπανίως σε δάπεδα λόγω της ακριβής τιμής του. Επίσης, λόγω της σκληρότητας, του χρησιμοποιείται για την κατασκευή αγαλμάτων.
 

4) Ο Χαλαζίας ή Τεχνητός Γρανίτης:
 

Τα χαλαζιακά πετρώματα είναι φυσικά ορυκτά υλικά που υφίστανται βιομηχανική επεξεργασία, δηλαδή προσθήκη ενός ακόμη συστατικού. Αποτελούνται κατά 95% από μάζα φυσικού πετρώματος και κατά 5% από ειδική πολυεστερική ρητίνη, η οποία ισχυροποιεί το πέτρωμα και του προσδίδει βελτιωμένες φυσικές και μηχανικές ιδιότητες.
 

Η διαδικασία παραγωγής μπορεί να συνοψιστεί σε ένα απλοποιημένο κύκλο παραγωγής, που διακρίνεται στις κάτωθι φάσεις: 1. Ανάμιξη των φυσικών πρώτων υλών (γρανίτη ή χαλαζία) και πλήρωση του καλουπιού, 2. Συμπίεση του μίγματος εν κενώ για δημιουργία ενός ομογενούς συμπαγούς όγκου, 3. Σκλήρυνση του υλικού σε ξηραντήριο και εν συνεχεία στον αέρα, 4. Κοπή του όγκου σε πλάκες, 5. Επεξεργασία των πλακών (φινίρισμα επιφάνειας και κοπή).
 

Η συντήρηση στα χαλαζιακά πετρώματα δεν έχουν ιδιαίτερες απαιτήσεις, οι ανάγκες είναι οι ίδιες που παρουσιάζει η φυσική πέτρα με ιδιαίτερη προσοχή να επιλέγονται για τον καθαρισμό απορρυπαντικά με ουδέτερο PH. Τα προϊόντα μαρμάρου και γρανίτη μπορούν να υποστούν φθορές από όξινες ουσίες. Το quartz είναι ανθεκτικό στη δράση τους. Ωστόσο, η συνθετική ρητίνη που αποτελεί συστατικό τους, μπορεί να παρουσιάσει αλλοιώσεις εάν έρθει σε επαφή με ουσίες υψηλής αλκαλικότητας (βασικό PH ). Κατά συνέπεια, συνίσταται η χρήση ουδέτερων προϊόντων καθαρισμού (με PH 7). Εφόσον επιθυμούμε την προστασία των δαπέδων, είναι χρήσιμη η εφαρμογή ενός στρώματος κεριού, ανάλογα με την βαρύτητα της προβλεπόμενης χρήσης.
 

Τα πλεονεκτήματα του χαλαζία σε σχέση με τα συνήθη φυσικά πετρώματα (μάρμαρο - γρανίτη) είναι: 1. Απεριόριστη γκάμα χρωμάτων, 2. Ομογένεια χαρακτηριστικών και μηχανικών ιδιοτήτων και απουσία κρυφών ελαττωμάτων που μπορεί να παρουσιάζει το πέτρωμα, 3. Διαθεσιμότητα άμεση για μεγάλες ποσότητες, 4. Βιομηχανική συσκευασία.
 

5) Γρανίτες και Ραδιενέργεια:
 

Επειδή συχνά ακούμε τις «κατευθυνόμενες» και κατά κανόνα «ιδιοτελείς» φήμες που συνδέουν τα γρανιτικά πετρώματα με ύπαρξη ραδιενέργειας, θεωρούμε σκόπιμο να διαλύσουμε τις σχετικές διαδόσεις, με μερικές απλές διευκρινήσεις και επισημάνσεις.
 

Η εκπομπή ραδιενέργειας από όλα ανεξαιρέτως τα φυσικά και τεχνητά υλικά, είναι μια φυσική διαδικασία που σχετίζεται με το ιστορικό γένεσης και κατασκευής των κάθε λογής πετρωμάτων και υλικών. Σε καμιά περίπτωση δεν συνδέεται εκλεκτικότερα με τους γρανίτες, περισσότερο από ότι μπορεί να συνδέεται με τα μάρμαρα, τα χαλαζιακά υλικά, τα κεραμικά υλικά, τα τούβλα, τους σοβάδες ή τα συστατικά του σκυροδέματος, υλικά που όλα τους, δυνητικά μπορούν να εκπέμπουν υψηλά ποσοστά ραδιενεργού ακτινοβολίας αν δεν έχουν ελεγχθεί σχετικά.
 

Κατά συνέπεια υπάρχουν αυστηροί Ελληνικοί και Διεθνείς κανονισμοί που καθορίζουν τα ανώτατα επιτρεπόμενα ποσοστά εκπομπής για τα δομικά υλικά γενικά, και όχι βέβαια ιδιαίτερα για τους γρανίτες, μια και δεν συντρέχει τέτοιος λόγος. Το σύνολο των γρανιτών που ευρέως κυκλοφορούν στην Ελληνική αγορά απέχουν μακράν από τα καθορισμένα όρια, όπως άλλωστε βεβαιώνουν τα σχετικά πιστοποιητικά έγκυρων Διεθνών και Ελληνικών εργαστηρίων, Ινστιντούτων και Πανεπιστημίων.
 

Κάποιοι Ρώσικοι και Ουκρανικοί γρανίτες στους οποίους έχουν ανιχνευθεί υψηλά ποσοστά, και οι οποίοι ευθύνονται πιθανόν για την κυκλοφορία των σχετικών φημών, δεν έχουν εισαχθεί ποτέ στην χώρα μας.  Να σημειώσουμε τέλος ότι η χρήση των γρανιτών σε όλη την Δυτική Ευρώπη είναι ευρύτατη (υπερδεκαπλάσια αναλογικά, από την χρήση στην Ελλάδα) και διαρκώς αυξανόμενη. Αυτό το διαπιστώνει κανείς από την πρώτη του επίσκεψη σε αυτές (Γερμανία, Γαλλία, Βέλγιο, Ιταλία, Ολλανδία, Ισπανία, Νορβηγία, κ.α.), από την στιγμή που πατάει το πόδι του στα αεροδρόμιά τους, μέχρι που διαμένει στα ξενοδοχεία, που επισκέπτεται τα εμπορικά κέντρα, που συνωστίζεται σε μνημεία ή εκκλησίες, ή που τυχαίνει να βρεθεί σε οικίες κατοίκων όπου ο γρανίτης αποτελεί το καύχημα του σπιτιού στην κουζίνα και το μπάνιο. Και όλοι μας γνωρίζουμε την αυστηρότητα των ελέγχων και της εφαρμογής των κανονισμών σε αυτές τις χώρες.
 

Σε ορισμένες μάλιστα, μια και οι γρανίτες είναι το μοναδικό σκληρό πέτρωμα που επικρατεί παντού, ολόκληρες πόλεις είναι φτιαγμένες επάνω σε αυτούς, ενώ χρησιμοποιούνται ευρύτατα, όχι μόνο σε διακοσμητικές χρήσεις, αλλά τόσο στα σκυροδέματα και την κατασκευή δομικών λίθων, όσο και στην οδοποιία και τις μεγάλες κατασκευές.
 

6) Μάρμαρο της Παλαιάς Κοπής:
 

Το μηχάνημα Παλαιάς Κοπής που ονομάζεται τελάρο, είναι ένα τετράγωνο πλαίσιο με παράλληλες λάμες (μαχαίρια), τεντωμένες μέσα σ’ αυτό. Οι παλινδρομικές κινήσεις των λαμών, με την βοήθεια άμμου, σμύριγδας και σιδαλόσκονης, κόβουν το μάρμαρο δια της τριβής. Μια σίτα που είναι τοποθετημένη πάνω από τα μαχαίρια, δέχεται συνεχώς από εργατικά χέρια, τα τρία υλικά τα οποία παρασύρονται από καταρράκτες ανακυκλούμενου νερού και δια της βαρύτητας καταλήγουν στις λάμες.
 

Επειδή λοιπόν η κοπή του ογκομαρμάρου απαιτεί πολλές μέρες (λαμβάνοντας υπόψη ότι κόβει μισό πόντο την ώρα), η ατσαλόσκονη, η σμύριγδα και τα συστατικά της άμμου προκαλούν σκουριά η οποία απορροφάται από τους πόρους του μαρμάρου, με την βοήθεια της θερμοκρασίας των μαχαιριών που δημιουργείται από την τριβή. Η επιφάνεια του μαρμάρου γίνεται σαγρέ με ακανόνιστες ραβδώσεις. Ο χρωματισμός είναι ανεξίτηλος και δημιουργεί πολλές παραλλαγές του χρώματος της σκουριάς (πολύ σκούρο έως πολύ ανοιχτό).